گز علفی ( گز انگبین )

نوعی ماده شیرینی است که در اثر نیش زدن حشره ای به برگ و به ساقه های جوان درختی از بلوط ها به دست می آید. این درخت به فارسی بلوط و درخت گز علفی گفته می شود. نام های دیگر گز علفی به فارسی، عربی و در کتب طب سنتی، گز علفی، گز گزو، مان، دارمازو، گزو، مازوداز، برودار، برو، بلو و طرفه نامیده شده است. بد نیست بدانید که گزانگبین با گز علفی در بین مردم عام اشتباه گرفته می شود که این دو کاملا باهم متفاوت هستند. پس از وارد شدن نیش حشره به برگ و ساقه های جوان، شیره درخت که همان گزعلفی است به صورت مایع از برگ و ساقه خارج می شود و در مجاورت هوا سفت می گردد. سپس سحرگاه روز بعد اشخاص با تکان دادن شاخه های درخت و چیدن برگ ها، گزعلفی را از آنها جدا می کنند. به همین علت این گز اغلب با برگ و سرشاخه خرد شده مخلوط است و به رنگ سبز علفی در بازار عرضه می شود. گزعلفی هر چقدر کمتر با خرده برگ و ساقه ها مخلوط باشد مرغوبتر است و رنگ آن سفید، صاف و شفاف و دارای طعم شیرین می باشد.