ناخنک

محل رویش گیاه ناخنک بیشتر در مزارع، اماکن مرطوب، ساحل رودخانه ها و کنار جاده های اکثر نقاط اروپا است، این گیاه بومی کشور انگلستان است. در ایران در نواحی شمالی ایران، اطراف تهران، قلهک، آبگرم، آذربایجان، بلوچستان، تبریز و لاهیجان می روید. برای استفاده و مصارف، در موقعی که گل دارد آن را جمع آوری می کنند و در سایه با حرارت کمتر از 40 درجه سانتی گراد و به تدریج آن را خشک می کنند. عمل خشک شدن گیاه، نباید خیلی سریع انجام گیرد، چرا که ترکیبات معطره آن فقط به آهستگی و در هنگام خشکاندن به مرور و آهسته گیاه افزایش می یابد. گیاه ناخنک از دسته گیاهان دارویی می باشد که بسیار معطر است. ناخنک از نظر شکل ظاهری شبیه به یونجه و شنبلیله است. در زبان یونانی نام این گیاه گل عسل است، زیرا هنگام گل دادن تعداد زیادی زنبور عسل به دور آن جمع می شوند و از عطر و شهد آن استفاده می کنند، عطر گل هایش نافذ است و فضای اطراف را پر می کند. گل هایش پس از خشک شدن بوی بیشتری دارند. نام های دیگر آن شبدر شیرین، اکلیل الملک، بسنگ، بسیه، شاه بسه، ناخنک، یونجه زرد، گیاه قیصر است.